Homocollecte

Het Amsterdamse coc-pand aan de Rozenstraat moet koste wat het kost voor homo’s behouden blijven. Niet alleen omdat de homobeweging door een eventuele verkoop haar vaste plaats in het Amsterdamse straatbeeld verliest, maar ook uit traditionele, zelfs sentimentele overwegingen.

Iedereen heeft kunnen lezen dat verkoop van het gebouw noodzakelijk is om de miljoenenschuld die het coc heeft opgebouwd af te lossen. Daarna zouden de ruimtes tegen een schappelijke huur kunnen worden teruggehuurd. Een onrealistisch uitgangspunt. De behoefte aan een appartementencomplex is in dat deel van Amsterdam nu eenmaal groter dan aan een ‘Roze Huis’, wat het coc-bestuur zo graag wil. Het enige gevolg dat nu al te voorspellen valt, is dat na een verkoop de homo’s het pand moeten verlaten. En dat mag niet gebeuren. Want het pand is een symbool voor homo’s in en buiten Amsterdam. Nu, maar ook in vroeger tijden.

Om met dat laatste te beginnen: het gebouw op de hoek van de Prinsengracht vervult al decennia lang een centrale rol in het Amsterdamse homo-uitgaansleven en valt niet meer weg te denken uit de belevingswereld van hele generaties homo’s en lesbo’s. Wie heeft er zijn coming out niet beleefd? En in tegenstelling tot het commerciële circuit was er niet alleen ruimte voor jongens en mannen, maar ook voor meiden en vrouwen die elkaar wilden ontmoeten en praten over hun lesbisch-zijn.

Maar nu wordt dat gezellige, warme en vrouwvriendelijke Roze Huis dus alweer afgebroken voordat het goed en wel in de steigers staat. Daarmee verdwijnt opnieuw een plek waar vrouwen zichzelf kunnen zijn. Het Amsterdamse lesbo-uitgaan stelde toch al niet zo veel voor, maar tegenwoordig is De Trut een ontmoetingsplek voor (ex-) studenten, horecajongens en kappers en bij café Saarein mogen mannen zelfs naar de wc.

Bovendien: als het pand in de Rozenstraat verdwijnt, waar moeten dan alle andere minderheden-binnen-minderheden naar toe? Te denken valt aan de homoseksuelen met een licht verstandelijke beperking, de ouderen (m/v) onder ons of de lichamelijk gehandicapte homo’s en lesbo’s. Wie herinnert zich bijvoorbeeld nog de actie ‘Dan maar de lift in?’ Het doel was om geld in te zamelen voor een hydraulische lift zodat ook rolstoelers de bovenverdiepingen van het pand zouden kunnen bereiken. De actie was een groot succes en de lift functioneert vijftien jaar na de bouw nog steeds.

En over acties gesproken: waarom is er niet al lang een inzameling gestart? Toegegeven: het coc heeft maar 6000 leden, maar minstens 100 keer zoveel sympathisanten. Sterker nog: naar schatting wonen in Nederland meer dan een miljoen homoseksuele mannen en vrouwen. Een donatie van een paar euro per homo of lesbo betekent dat de schuld kan worden afgelost en er zelfs wat kan worden gedaan aan het achterstallig onderhoud van het gebouw dat (dan) niet meer in de verkoop hoeft.

Niemand van ons is bankdirecteur, dus Wouter Bos zal ons wel niet te hulp willen snellen. Maar we hebben wel elkaar en samen kunnen we ons Roze Huis behouden. Wie neemt het initiatief tot een homocollecte?